ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΛΙΑΝΙΔΗΣ

Είναι ο σκηνοθέτης των μεγαλύτερων επιτυχιών της Φίνος Φιλμ, των σινεμασκόπ ταινιών που λάτρεψε όλη η Ελλάδα με τη μοναδική λαμπερή και φινετσάτη ατμόσφαιρα και πρωταγωνιστές τα πιο λαμπρά αστέρια. Με τη σκηνοθετική του μπαγκέτα ανέδειξε τους πιο δημοφιλείς ηθοποιούς του ελληνικού σινεμά. Μετά από μια μακρόχρονη απουσία από τα καλλιτεχνικά δρώμενα, εξαιτίας ενός προβλήματος υγείας, επιστρέφει στη δράση και μας ανοίγει την καρδιά του. Επιστροφή στο θέατρο και όχι στην τηλεόραση, όπως θα περιμέναμε όλοι, αφού κι εκεί έχει σημειώσει τεράστιες επιτυχίες με τηλεθέαση ρεκόρ, επιτυχίες που ανέδειξαν τους νέους πρωταγωνιστές της εποχής. Ο Γιάννης Δαλιανίδης επιστρέφει λοιπόν στο θέατρο, που παραμένει η μεγάλη του αγάπη, και σκηνοθετεί τον Στάθη Ψάλτη σε έναν τελείως διαφορετικό ρόλο από αυτούς που τον έχουμε συνηθίσει, στη μουσικοχορευτική παράσταση «Ένας ταξιτζής στην μπανιέρα μου» στο Θέατρο «Ορφέας» (πρώην «Χατζηχρήστου»), κάνοντας μια διασκευή-σκηνοθεσία που συνάδει με την επιτυχημένη πορεία του. Μαζί του ένας άλλος σπουδαίος δημιουργός, ο μοναδικός Μίμης Πλέσσας, ο οποίος συναντά πάλι τον αγαπημένο του φίλο ντύνοντας μουσικά την παράσταση με μερικά από τα σπουδαιότερα τραγούδια του ελληνικού κινηματογράφου. Συνάντησα τον κ. Δαλιανίδη στο Θέατρο «Ορφέας» και, όπως ήταν φυσικό, ξεκίνησα τη συνέντευξη κάπως έτσι: Μετά από πόσα χρόνια ξαναβρεθήκατε με τον Μίμη Πλέσσα, με τον οποίο συνεργαστήκατε σε όλες τις μεγάλες κινηματογραφικές σας επιτυχίες; Πώς νιώθετε; «Με πιάνεις αδιάβαστο... Επαγγελματικά είναι κάμποσα χρόνια, γιατί φιλικά ήμασταν πάντοτε κοντά και βλεπόμασταν. Είμαστε πολύ καλοί φίλοι και εκτιμούμε απεριόριστα ο ένας τον άλλο. Έχω τις καλύτερες αναμνήσεις από τη συνεργασία μας. Από τις πρώτες μουσικές παραστάσεις που δημιούργησα ήταν δίπλα μου ο Μίμης». Ήσασταν το επιτυχημένο δίδυμο του ελληνικού σινεμά. Υπήρχε κάποια συνταγή για αυτή την τεράστια επιτυχία; «Ήμασταν στο ίδιο μήκος κύματος. Ο Μίμης ξεκίνησε από την τζαζ μουσική, κι έτσι έμμεσα είχαμε κοινή αφετηρία, λόγω κλασικού μπαλέτου και του παρελθόντος μου ως χορευτή. Καταλάβαινε ο ένας το χιούμορ του άλλου, ανεχόταν ο ένας το χιούμορ του άλλου. Ως χαρακτήρες, ως προέλευση, ως αγωγή, εν κατακλείδι, η αισθητική μας ήταν κοινή». Οι καλοί συνεργάτες ήταν η αρχή του παντός στις μεγάλες σας επιτυχίες στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο. Τι άλλο ήταν καθοριστικό; «Εν αρχή ην ο λόγος. Κακά τα ψέματα. Ακόμα και μια ταινία-υπερθέαμα, αν δεν υπάρχει σωστό σενάριο, θα αποτύχει. Τότε είχαμε μεγάλους σεναριογράφους, κωμωδιογράφους. Πατήσαμε πάνω στα αχνάρια τους, φτιάξαμε ηθογραφίες της εποχής με ήρωες τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Η λαχτάρα για δημιουργία και το κέφι μας έβγαιναν σε αυτά τα μιούζικαλ, που έμοιαζαν μεν ξενόφερτα, αλλά ακουμπούσαν στην ελληνική πραγματικότητα. Για παράδειγμα, το Μερικοί το προτιμούν κρύο ήταν η τέλεια ηθογραφία της εποχής: τα αδέρφια που δεν μπορούσαν να παντρευτούν αν δεν πάντρευαν τις αδερφές τους. Το Κάτι να καίει, για την εσωτερική μετανάστευση των νέων που κατέβαιναν στην Αθήνα για να βρουν ευκαιρίες να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους. Δεν υπήρχε συνταγή. Υπήρχε η αλήθεια της εποχής, που είχε ανάγκη από ένα χαμόγελο, κι εκείνες οι ταινίες σού το χάριζαν απλόχερα». Τότε σκορπίζατε το γέλιο απλόχερα, σήμερα υπάρχει κωμωδία; «Σήμερα το γέλιο θέλει προσπάθεια. Σαν να βγαίνει από το υπογάστριο». Επιστρέφετε φέτος μετά από αρκετά χρόνια απουσίας από τα καλλιτεχνικά δρώμενα. Πώς έγινε και είπατε «ναι» στην πρόταση του θεατρικού επιχειρηματία κ. Πλατάκη; «Ήθελα να φύγω από το δωμάτιο, όπου έγραφα συνεχώς, να βγω έξω. Η διάθεση υπήρχε και ήρθε η πρόταση την κατάλληλη στιγμή. Εκείνο που με οδήγησε σε αυτή τη δουλειά ήταν η απέραντη εκτίμησή μου για το ταλέντο του Ψάλτη. Είναι από τα μεγαλύτερα κωμικά ταλέντα της γενιάς του. Ήρθε και μου μίλησε. Ήθελε να κάνει κάτι διαφορετικό. Από εκεί και πέρα η επόμενη σκέψη μου ήταν ποιος θα ήταν ο μουσικός και δεν ήταν δυνατό να είναι άλλος από τον Μίμη. Ήξερα το αποτέλεσμα. Θα ήταν το καλύτερο». Χαίρομαι, γιατί σας βλέπω ενθουσιασμένο. «Είχα περάσει μια περίοδο αδράνειας, λόγω της περιπέτειας που είχα με την υγεία μου, και τώρα νιώθω ότι επέστρεψα στο φυσικό μου χώρο. Είναι φυσικό να νιώθω ενθουσιασμό. Μην ξεχνάτε ότι πάντα ό,τι έκανα, το έκανα με κέφι. Για μένα η δουλειά είχε πάντα την πρώτη θέση. Θα έλεγα ότι κυριολεκτικά ζω μόνο για αυτό και για την αγάπη προς τους ανθρώπους». Ένας Δαλιανίδης με τους ανθρώπους του σινεμά στα πόδια του πρέπει να έχει εισπράξει πολλή αγάπη... «Προσπαθώ και να την κατακτήσω, να την πάρω από τους άλλους και να την ανταποδώσω. Το θεωρώ πολύ σημαντικό, ακόμη και αν κάποιοι που τους δίνεις απλόχερα την αγάπη σου την αμφισβητήσουν». Να επιστρέψω στην παράσταση. Τελικά, το αποτέλεσμα δικαίωσε το «ναι» που είπατε στην πρόταση που σας έγινε; «Όταν ξεκινάς με στόχο το 100% της ελπίδας σου για το αποτέλεσμα και πιάσεις το 80%, είσαι κερδισμένος. Εγώ έπιασα το 85% και την αγάπη του κόσμου που έρχεται να δει την παράσταση, άρα έχω κάθε λόγο να είμαι πολύ ευχαριστημένος. Ξέχασα να πω για τις θαυμάσιες χορογραφίες του Άγγελου Χατζή και τις εξαιρετικές μακέτες και τα σκηνικά του Σάββα Πασχαλίδη. Θέλω να ευχαριστήσω τον Πλατάκη, που μου έδωσε τα μέσα να κάνουμε μια πολύ καλή παράσταση και με πολύ καλούς ηθοποιούς. Έναν Ψάλτη που στηρίζει τη παράσταση, τον εξαίρετο Γιώργο Βασιλείου, την παλιά μου γνώριμη, το αφελές κοριτσάκι που υποδύεται την αφελή μαμά Μαρία Ιωαννίδου, την εκπληκτική Λουκία Παπαδάκη, την ταλαντούχα Χριστίνα Ψάλτη. Συνήθως οι κυρίες των πρωταγωνιστών δεν αποδίδουν τόσο όσο πρέπει και ήταν πάντα ένα βάρος για τους συνεργάτες. Εδώ έχουμε μια νεαρή ηθοποιό που αποδίδει με ταλέντο και ευσυνειδησία το ρόλο της. Επίσης, είχα κάνει μια οντισιόν και ψάρεψα εκπληκτικά νέα παιδιά που στέκονται στη σκηνή σαν επαγγελματίες». Θεωρείστε ο μέντορας και ο άνθρωπος που σας χρωστάνε χρυσές καριέρες μεγάλα ονόματα του καλλιτεχνικού χώρου. Σήμερα πώς βλέπετε τους νέους ηθοποιούς; «Οι σημερινοί καλοί ηθοποιοί είναι περισσότεροι σε αριθμό και έχουν καλύτερα και πλουσιότερα εφόδια. Μη βλέπετε που είχα επιλέξει κάποια ιερά τέρατα. Σήμερα υπάρχει μεγαλύτερος αριθμός καλών ηθοποιών, με γνώσεις και σπουδές στο χορό και στο τραγούδι». Ποιες είναι οι αντιδράσεις του κόσμου στην καινούργια σας δουλειά; «Με πλησιάζουν και μου λένε μπράβο και ότι είδαν έναν εντελώς διαφορετικό Ψάλτη. Ο κόσμος δέχτηκε ευχάριστα το πάντρεμα του παλιού με το καινούργιο. Αυτό το έκανα γιατί πιστεύω ότι σε αυτές τις μουσικοχορευτικές παραστάσεις πρέπει να τους ευχαριστείς όλους. Αν το καταφέρεις, πέτυχες το στόχο σου». Θα ήθελα να ήμουν μια μύγα ανάμεσα σ' εσάς και τον κύριο Πλέσσα, να ακούσω τι είπατε μόλις τελείωσε η πρόβα τζενεράλε; «Θα σας απογοητεύσω αν σας πω: Τους γελάσαμε και πάλι». Πιστεύω ότι όλοι οι σπουδαίοι δημιουργοί είναι μετριόφρονες, οπότε καταλαβαίνω τι μου λέτε. Πέρα από αυτό; «Έχουμε ήσυχη τη συνείδησή μας». Ποιο θα είναι το επόμενο βήμα; «Στο μυαλό μου τριγυρίζουν διάφορες διαβολιές. Πρέπει να σκεφθώ αν θα κάνω το γύρισμα μιας ταινίας. Συζητάω, μου έχουν γίνει κάποιες προτάσεις. Είμαι διστακτικός αν θα κάνω τελικά κωμωδία, κοινωνικό δράμα ή μια μουσικοχορευτική ταινία για μεγάλους». Ποια είναι η φιλοσοφία ζωής σας; «Ο καθένας σηκώνει το δικό του λάβαρο. Στο δικό μου υπάρχει σαν σύνθημα το vivre pour vivre, δηλαδή, να ζεις για να ζεις. Όταν αγαπάς τη ζωή και θέλεις να τη ζεις, δεν γερνάς. Βάζεις πάντα ένα στόχο, ακόμη και άφταστο. Αυτό σε κάνει να πολεμάς με τεντωμένο το χέρι για να τον φτάσεις, αλλιώς πρέπει να πέσεις από τώρα κάτω από την ταφόπλακα και να περιμένεις το τέλος. Αυτή είναι η αλήθεια». Έχετε δηλαδή πάντα το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον; «Στο αύριο, όπου κάτι μικρό ή μεγάλο θα σε κάνει ευτυχισμένο. Αν μπορείς να αγωνίζεσαι συνεχώς για το στόχο σου, είσαι ευτυχής. Δεν ξέρω, αλλά τα τελευταία γεγονότα στην πόλη μας, στη χώρα μας με έχουν στεναχωρήσει, με έχουν επηρεάσει. Δεν μπορούμε να αδιαφορούμε. Αναρωτιέμαι και προβληματίζομαι βαθιά αυτές τις μέρες. Μήπως είναι εγωιστικό να φροντίζεις για τον προσωπικό σου στόχο, αντί να συμβάλλεις στο κοινό καλό, στο καλό όλων;». Εσείς είπατε προηγουμένως ότι οι ταινίες σας προσέφεραν απλόχερα το χαμόγελο σε ένα λαό που το είχε τόσο ανάγκη. Και σήμερα το ίδιο κάνετε. Διαφωνείτε; «Η αλήθεια είναι ότι τον καιρό που κάναμε τις ταινίες είχαμε κατηγορηθεί ότι αποπροσανατολίζαμε τον ελληνικό λαό. Εμείς νομίζω ότι το γέλιο και το κέφι που δίναμε με το χορό και το τραγούδι, ύστερα από έναν τραγικό εμφύλιο, στην εποχή της εσωτερικής και εξωτερικής μετανάστευσης, της φτώχειας, ήταν η ανάπαυση του πολεμιστή. Η λαϊκή ψυχαγωγία είναι πρώτη ανάγκη και ιδιαίτερα σε ένα λαό που δεν μπορεί να έχει την πολυτέλεια να αντλεί αυτό το κέφι ή το χαμόγελο από τις συνθήκες της προσωπικής του ζωής».
Επιστροφή στην αρχή της Σελίδας

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΑΚΟΥ-ΘΕΑΤΡΟ ΖΙΝΑ

Ο Θύμιος Καρακατσάνης συναντιέται ξανά με έναν από τους αγαπημένους του ρόλους, αυτόν του Γουίλι Λόμαν, στον «Θάνατο του Εμποράκου» του Αρθουρ Μίλερ.

Με την παράσταση, σε σκηνοθεσία Γιάννη Ιορδανίδη, εγκαινιάζεται το θέατρο «Ζίνα» της Λεωφόρου Αλεξάνδρας - ο ιστορικός κινηματογράφος ανακαινίστηκε σε θεατρική σκηνή, σύγχρονη και φιλόξενη, ένα θέατρο που βρίσκεται σε μια «ευαίσθητη» περιοχή λόγω των φετινών γεγονότων.

Ολα αυτά που βιώνει ο σύγχρονος κόσμος κάνουν το έργο, εξήντα χρόνια μετά τη συγγραφή του, να παραμένει επίκαιρο, αφού το ποσοστό της φτώχειας σε παγκόσμια κλίμακα ακολουθεί σήμερα ανοδική πορεία και αποτελεί πλέον εν δυνάμει απειλή.

Πηγή έμπνευσής του στάθηκε για τον Μίλερ ο πατέρας του που ήταν εμποράκος. Πωλούσε γυναικεία ρούχα στη Νέα Υόρκη. Στη μεγάλη οικονομική ύφεση στην Αμερική το 1929 καταστράφηκε. Από εκείνη την ημέρα έπαψε να κοιτάει τον γιο του στα μάτια. Και έτσι, ντροπιασμένος, πέθανε.

Ο Γουίλι Λόμαν, ο εμποράκος της ιστορίας, ζει την τελευταία ημέρα της ζωής του. Χωρίς δουλειά, χωρίς όνειρα και με τον τρόμο ότι στα μάτια των άλλων θα είναι ένας αποτυχημένος.

Ο Θύμιος Καρακατσάνης σκιαγραφεί άμεσα, οικεία, με δύναμη υπόγεια, με λεπτομέρειες εκφραστικές αλλά και συγκινησιακές, το τραγικό πορτρέτο του ηλικιωμένου αποτυχημένου πωλητή, ενός ανθρώπου που πίστεψε πως εκείνος μόνο δεν μπόρεσε να ικανοποιήσει τα κριτήρια που έθεσαν για όλη την ανθρωπότητα κάποιοι «ευυπόληπτοι» κύριοι που παροικούν σήμερα την κορυφή της πολιτικής και του επιχειρηματικού κόσμου.

Ο Λόμαν έφαγε τα πόδια του στον δρόμο και τώρα είναι άχρηστος. Πάντα υπήρχε κάτι το «ασταθές» στη δουλειά του. Αλλά τώρα ξαφνικά αυτή η «μη σταθερότητα» γίνεται καθολική και τον συντρίβει. Οταν ήταν νέος, ήταν ορμητικός, ευχαριστιόταν τη συναναστροφή με τους άλλους ανθρώπους - το αστείο, το πείραγμα, τη δουλειά.

Στις αρχές των εξήντα του χρόνων ξέρει τη δουλειά του καλύτερα από ποτέ. Αλλά εκείνα τα «μη σταθερά» πράγματα έγιναν αποφασιστικά. Το ζωηρό βήμα έφυγε και μαζί το χαμόγελο από το πρόσωπό του και η εγκάρδια ζεστασιά από την προσωπικότητά του. Είναι τελειωμένος. Η ζωή του στοίχειωσε και τον πρόλαβε. Ξαφνικά δεν είναι τίποτα.

Ο συγγραφέας μεταφέρει την τραγωδία στα όρια των απλών πραγμάτων.

Η πίστη και η κατανόηση της γυναίκας του εμποράκου (η Αφροδίτη Γρηγοριάδου ταιριαστά αφοσιωμένη σύζυγος), η εγωιστική έλλειψη φροντίδας των δύο γιων του, που εμφανίζονται νέοι, καυχησιάρηδες, μπερδεμένοι (Μιχάλης Μαρκάτης, Γρηγόρης Σταμούλης), η συμπαθητική αφοσίωση του γείτονα (ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και καίρια η παρουσία του Χάρη Εμμανουήλ), η ψυχρότητα του γιου του παλιού του αφεντικού (Κωνσταντίνος Καρβέλης) γίνονται τα «κλειδιά» για να ξεκλειδώσει κανείς το έργο.

Λάθος συνταγές
Και ύστερα οι λογαριασμοί, το αυτοκίνητο, τα μερεμέτια του σπιτιού... μα πάνω απ όλα η ψευδαίσθηση που πάνω της στήριξε τη ζωή του ο Λόμαν - ευκαιρίες που χάθηκαν, λάθος συνταγές επιτυχίας, μοιραία έλλειψη κατανόησης για τη θέση του στη διάταξη των πραγμάτων.

Η συνισταμένη όλων των παραπάνω αποτέλεσε τη σκηνοθετική γραμμή που ακολούθησε ο Γιάννης Ιορδανίδης (υπεύθυνος και για τη δραματουργική επεξεργασία), στήνοντας μια παράσταση ρέουσα και καλοζυγισμένη.

Εξαιρετική η ιδέα του Γιώργου Πάτσα με τη γεμάτη βαλίτσες «ράμπα», για το καλαίσθητο και ατμοσφαιρικό σκηνικό. Στα συν η μετάφραση του Αλέξανδρου Κοέν, η μουσική του Θοδωρή Οικονόμου και οι φωτισμοί του Λευτέρη Παυλόπουλου.

Παίζουν επίσης: Στάθης Κακαβάς, Ελευθερία Ρήγου, Γιώργος Ρούφας. Ωραία παρουσία η νεαρή Ελευθερία Ευθυμιάτου. «Εγραψε» ως δροσερή και πολλά υποσχόμενη Δεσποινίς Φορσάιθ.

Αντιγόνη Καράλη

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΓΗΡΑΙΑΣ ΚΥΡΙΑΣ-ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΚΕΦΑΛΗΝΙΑΣ

Πόσο τιμάται η Δικαιοσύνη; Ενα δισεκατομμύριο δολάρια. Τόσα δίνει για να την αγοράσει στους κατοίκους του φτωχικού «ετοιμοθάνατου» Γκίλεν η δισεκατομμυριούχος Κλερ Τσαχανασιάν, αποδεικνύοντας ότι όλα, ακόμη και οι συνειδήσεις, έχουν την τιμή τους.

Στη μικρή πάμπτωχη πόλη της κεντρικής Ευρώπης, οι κάτοικοι ύστερα από μία οικονομική καταστροφή ζουν εξαθλιωμένοι, περιμένοντας ένα θαύμα.

Η είδηση ότι η διεθνούς φήμης ζάπλουτη εκκεντρική κυρία επιστρέφει έπειτα από 45 χρόνια στην άσημη γενέτειρά της, τους γεμίζει ελπίδα και προσδοκία για καλύτερες μέρες, με την πιθανότητα μιας σωτήριας δωρεάς.

Αυτή είναι μόλις η αρχή του έργου «Η Επίσκεψη της Γηραιάς Κυρίας» του Φρίντριχ Ντίρενματ, μία μαύρη, τραγική κωμωδία στο θέατρο της «Οδού Κεφαλληνίας».

Η παράσταση που έστησε ο Στάθης Λιβαθινός προσπάθησε να μην προδώσει το κείμενο στο ελάχιστο, αλλά και να διατηρήσει τις ευαίσθητες ισορροπίες του. Πυκνότητα σκηνών, ομαδικότητα προσώπων, ποιητικές προεκτάσεις, σαρκασμός, ρεαλισμός και συμβολισμός, λογικό και παράλογο, τραγική φάρσα και ειρωνεία. Οι προθέσεις του δεν έφταναν πάντοτε στον επιθυμητό στόχο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το θέαμα «έμπαζε» νερά ή «μπάταρε» προς μία κατεύθυνση.

Βέβαια, τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο εάν δεν υπήρχε μία εξαιρετική Μπέτυ Αρβανίτη στον ρόλο της Κλερ Τσαχανασιάν. Υπέροχη. Καθισμένη στο αναπηρικό καροτσάκι της με τα μπριγιάν στις ρόδες, με φαλακρό κεφάλι και κατακόκκινη περούκα, με μαύρο βινίλ φόρεμα και φλούο βλεφαρίδες, με ψεύτικα μέλη κι εντυπωσιακά καπέλα, να τρώει πατατάκια και να ακολουθείται από έναν «θίασο» ανθρωπάριων.

Η πρωταγωνίστρια έφτιαξε μία ηρωίδα τόσο σύνθετη, αλλά και τόσο ξεκάθαρη. Είναι η πλουσιότερη γυναίκα του κόσμου και με την περιουσία της είναι σε θέση να δρα απόλυτα, σκληρά. Διαθέτει χιούμορ, κρατά απόσταση από τους ανθρώπους, απόσταση κι από τον ίδιο της τον εαυτό. Εχει μια αλλόκοτη χάρη, μια υπεροψία, μια δαιμονική γοητεία.

Ο παλιός νεανικός της έρωτας, ο Αλφρεντ Ιλ, αναλαμβάνει να ξυπνήσει τη γενναιοδωρία της Γηραιάς Κυρίας. Εκείνη αποφασίζει να δωρίσει ένα δισεκατομμύριο δολάρια στην πόλη, αλλά υπό έναν όρο: να σκοτώσουν τον Ιλ που, στα 17 της χρόνια, την άφησε με ένα παιδί κι έγινε η αιτία να διωχθεί επαίσχυντα από την πατρίδα της. Φεύγοντας είχε ορκιστεί να ξαναγυρίσει και να εκδικηθεί... Τώρα η πόλη βρίσκεται μπροστά σ' ένα μεγάλο δίλημμα και το παιχνίδι αρχίζει...

Στην αρχή όλοι αρνιούνται, αποτροπιασμένοι, την προσφορά. Σε λίγο όμως το συμφέρον υπονομεύει και διαβρώνει την «αρετή» τους. Διαμαρτύρονται φωναχτά αλλά παζαρεύουν με τη συνείδησή τους ψιθυριστά. Κι η απληστία μεταμορφώνει σταδιακά όλα αυτά τα ανθρωπάκια σε πρόθυμους φονιάδες.

Στο τέλος ολόκληρη η πόλη έχει «μολυνθεί» -ο δήμαρχος Νίκος Αλεξίου, ο δάσκαλος Βασίλης Καραμπούλας, η κ. Ιλ Τζίνη Παπαδοπούλου, ο πάστορας Θανάσης Δήμου, ο αστυνόμος Μπάμπης Σαρηγιαννίδης, τα παιδιά του Ιλ, Παναγιώτης Παναγόπουλος, Ελένη Ουζουνίδου, και ο «πλάνος» (ένα ανθρωπάκι κι αυτός που πέφτει θύμα της χωρίς να το καταλάβει δέχεται τη μοίρα του) σκοτώνεται άγρια.

Ανθρωπος απλός που σιγά σιγά τον κυριεύει ο φόβος και η τρομάρα, ο Ιλ του Γιάννη Φέρτη στέκεται επάξια στον αντίποδα της Γηραιάς Κυρίας. Μέσα από μια προσωπική διαδρομή φτάνει στην αντίληψη της δικαιοσύνης, αναγνωρίζει το φταίξιμό του και σχεδόν «θυσιάζεται».

ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ
Ο Κώστας Γαλανάκης σκιαγραφεί απολαυστικά τον μπάτλερ Μπόμπι, ο Ηλίας Κουνέλας και ο Ακις Λυρής αποτελούν το δίδυμο Κόμπι και Λόμπι, ενώ ο Δημήτρης Μυλωνάς υποδύεται τρεις διαφορετικούς ρόλους, τους τρεις τελευταίους από τους οκτώ συζύγους της Κλερ Τσαχανασιάν.

ΘΑΡΡΟΣ Η ΑΛΗΘΕΙΑ-ΘΕΑΤΡΟ ΑΜΙΡΑΛ

Δεν θα ήταν καλύτερα το σεξ να μπορούσε να βοηθήσει τον γάμο, παρά να τον πληγώσει; Η κωμωδία του Τζεφ Γκουλντ «Θάρρος ή Αλήθεια;», που παρουσιάζεται στο θέατρο «Αμιράλ», σε σκηνοθεσία Γιάννη Βούρου, θέτει το ερώτημα αλλά δίνει και απαντήσεις.

Το έργο μιλάει για το σήμερα και θίγει θέματα σχέσεων, πίστης, μοιχείας, γάμου, φιλίας. Η παράσταση, σύγχρονη και καλοστημένη, με πρωταγωνιστές ηθοποιούς της νέας γενιάς, ισοδύναμους ερμηνευτικά, κυλάει άνετα, ενώ κάποια στιγμή και μετά τα γεγονότα λειτουργούν ως ντόμινο.

Τρία ζευγάρια, γιάπηδες, με όλη την πλήξη και τη βαρεμάρα που κουβαλάει η αποκατεστημένη τάξη σαραντάρηδων, μαζεύουν όλο το θάρρος τους και όλη την αλήθεια τους για να τη ρίξουν άτσαλα πάνω στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι.

Πόσα ποτά θα χρειαστεί να πιουν για να αντέξουν αλήθειες που έχουν κρύψει κάτω από το κρεβάτι του τέλειου γάμου τους; Πόσο θάρρος θα χρειαστούν για να δοκιμάσουν τώρα όλοι μαζί μια ακραία σεξουαλικά εμπειρία που όλοι τους έχουν σκεφτεί, άλλα ποτέ δεν έχουν τολμήσει;

Οσο η νύχτα περνάει, τα σκοτάδια τους δυναμώνουν και όσο τα σκοτάδια δυναμώνουν, το παιχνίδι χοντραίνει. Ενα παιχνίδι που δεν αφήνει πίσω του νικητές. Αφήνει μόνο το θάρρος της αλήθειας. Και όποιος αντέξει...

Το παιχνίδι είναι η αφορμή για να αρχίσουν να βγαίνουν αλήθειες για τις σχέσεις, για τις προσωπικότητες, βοηθάει και λίγο το αλκοόλ που έχουνε βάλει ως ποινή -όποιος χάνει να πίνει- κι αρχίζουν να αποδομούνται οι χαρακτήρες, να χαλαρώνουν αντιστάσεις. Κάποιος προτείνει να ανταλλάξουν και ερωτικούς συντρόφους, όπερ και συμβαίνει...

Οταν τα ετερόκλητα αυτά ζευγάρια, μετά τη συνεύρεσή τους στην κρεβατοκάμαρα, επιστρέφουν στο σαλόνι, διαπιστώνουμε ότι κανείς δεν είναι ίδιος και ως άνθρωπος αλλά και στη σχέση του με το έτερόν του ήμισυ.

Ετσι η σχέση της πιστής αφοσιωμένης συζύγου (Μαρία Σολωμού), παντρεμένης με έναν διευθυντή οργανισμού κοινωνικής ωφελείας (Νίκος Ιωαννίδης), ο οποίος επιδίδεται στο σπορ της... γκόμενας (Χριστίνα Ραφαήλου), φαίνεται ότι μπαίνει σε νέες βάσεις.

Ο φιλελεύθερος σύζυγος που πιστεύει ότι έχοντας μια καλή σχέση με το σεξ έχεις ισορροπία σε όλη σου τη ζωή (Δημήτρης Αλεξανδρής) και η σύζυγός του (Φαίδρα Δούκα) στο τέλος της βραδιάς φεύγουν κερδισμένοι. Αντίθετα ο σύζυγος, ο οποίος έχει μόνιμο στυτικό πρόβλημα (Σαράντος Γεωγλερής), συνειδητοποιεί ότι για ό,τι του συμβαίνει δεν ευθύνεται κάποια οργανική δυσλειτουργία, αλλά η καταπιεστική σύζυγός του (Μαρία Ανδρούτσου). Γι αυτό παίρνει δραστικές αποφάσεις...

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΛΑΜΠΡΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΡΑΠΕΝΤΕ ΗΡΘΑΝ ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ

Τη γνωρίσαμε και καθιερώθηκε μέσα από το «Παρά πέντε». Η σαρωτική επιτυχία της εν λόγω τηλεοπτικής σειράς, όμως, ανέβασε τα στάνταρ της Αγγελικής Λάμπρη, η οποία φέτος βρίσκεται εκτός τηλεόρασης. Τη συναντήσαμε στο παρά πέντε της παράστασης «Το σ' αγαπώ δεν είναι ντεμοντέ» και μπορεί η ίδια φέτος στη θεατρική σκηνή να δηλώνει το «σ' αγαπώ», αλλά μας αποκάλυψε ότι στη ζωή της ο γάμος δεν είναι στα άμεσα σχέδια.

Τελικά το «σ' αγαπώ» δεν είναι ντεμοντέ;

«Όχι, δεν είναι ντεμοντέ. Είναι μια υπέροχη θεατρική παράσταση που συνδυάζει το σινεμά, τη live μουσική και το θέατρο, μια διασκευή της Μιμής Ντενίση. Ενθουσιάστηκα όταν διάβασα το κείμενο, και, ενώ ήρθα να συζητήσω, δεν το σκέφτηκα καθόλου. Διάβασα κάποια κομμάτια και είπα αμέσως το ναι».

Ο ρόλος σου;

«Υποδύομαι μια τρελή σερβιτόρα που θέλει να γίνει τραγουδίστρια, δεν μπορεί, προσπαθεί, θέλει να ερωτευτεί, να βρει κάποιον να την αγαπήσει και νομίζω ότι τα καταφέρνει στο τέλος».

Τραγουδάς κιόλας. Τώρα δοκιμάζεσαι και σε αυτό το είδος;

«Σαν τραγουδίστρια ναι».

Δυσκολεύτηκες;

«Τι να τραγουδήσω; Όχι, γιατί εξακολουθώ να τραγουδάω το ίδιο όπως και πριν, αλλά είναι τόσο τρελός ο ρόλος, που μπορώ να κάνω ό,τι θέλω, οπότε έχω άλλοθι».

Τηλεοπτικά ετοιμάζεις κάτι;

«Φέτος όχι. Δεν υπάρχω στην τηλεόραση».

Σου λείπει η τηλεόραση;

«Την αγαπάω εξίσου. Είναι ένα μέσο που μου αρέσει. Μου αρέσει πολύ. Θεωρώ ότι μπορείς να κάνεις πολύ ωραίες δουλειές στην τηλεόραση, όπως και στο θέατρο και το σινεμά. Όταν κάνεις μια δουλειά που σε γεμίζει, οπουδήποτε και αν είναι αυτή, είσαι χαρούμενος».

Τελικά, μετά τη σαρωτική επιτυχία του «Παρά πέντε» τα πράγματα ήταν πιο εύκολα ή πιο δύσκολα;

«Πιο δύσκολα, όσον αφορά ότι έχεις περισσότερες απαιτήσεις από τον εαυτό σου και ότι οι επιλογές σου, τα στάνταρ σου, είναι υψηλές. Αυτό είναι το κακό του Παρά πέντε. Ότι θες πάντα να κάνεις δουλειές τέτοιου επιπέδου και αυτό δεν μπορεί να συμβεί. Είναι κάτι που δεν συμβαίνει κάθε χρόνο».

Τότε είχατε κάνει και μια διαφήμιση και ακούστηκαν πολλά για τα χρήματα που πήρατε.

«Θα ήθελα πάρα πολύ να κάνω μία και δύο και τρεις διαφημίσεις. Δεν νιώθω καθόλου ότι πρέπει να απολογηθώ, γιατί και αυτό είναι μέρος της δουλειάς μου. Ναι, γιατί πρέπει να ζήσω. Τι να κάνουμε δηλαδή... Αν θέλει κάποιος άλλος να μου δώσει τα λεφτά χωρίς να κάνω διαφήμιση, θα τα δεχθώ ευχαρίστως».

Σήμερα, λόγω της αναγνωρισιμότητάς σου, προσέχεις περισσότερο τη συμπεριφορά σου;

«Καθόλου. Εξακολουθώ να τσακώνομαι, ειδικά όταν οδηγώ. Πολύ».

Η οικογένεια είναι στα άμεσα σχέδιά σου;

«Ούτε και στα πολύ μακρινά. Δεν πιστεύω στο γάμο ως θεσμό. Οικογένεια για μένα σημαίνει το να μπω στη διαδικασία με το σύντροφό μου, με τον άνθρωπο που αγαπώ και μ αγαπάει, να κάνω ένα παιδί. Αυτή είναι η έννοια της οικογένειας. Τώρα γάμο δεν ξέρω αν θα έκανα».

Θα έκανες δηλαδή παιδί εκτός γάμου;

«Ναι, ναι. Δεν θα ήμουν αρνητική σε κάτι τέτοιο. Δεν ξέρεις πώς σου τα φέρνει».

Έχει χτυπήσει το βιολογικό σου ρολόι; Θέλεις να γίνεις μητέρα;

«Το βιολογικό μου ρολόι πάει κι έρχεται. Δεν ξέρω. Αυτή τη στιγμή μάλλον έχει φύγει. Ακόμη δεν το σκέφτομαι».

Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΟΥ ΜΑΣ ΛΕΥΤΕΡΗ

Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΟΥ ΜΑΣ ΛΕΥΤΕΡΗ

Τον συναντήσαμε σε ένα πολύ ήσυχο καφέ στο Κολωνάκι που εκεί συνηθίζει να πηγαίνει όταν θέλει να καταστρώσει τα σχέδια του για το μέλλον.Μου αρέσει πολύ το περιβάλλον εδώ είπε.Και δεν είχε και άδικο.Ήταν πολύ απλός σχεδόν φιλικός θα μπορούσα να πώ.Όμως κάπου στο βάθος των ματιών του μπορούσα να διακρίνω μια ελαφριά θλίψη που μάταια προσπαθούσε να κρύψει κάτω από ένα αμήχανο χαμόγελο.

2006-2008 πείτε μας κύριε Στυλιανέλλη τι άλλαξε στη ζωή σας;

Δε νομίζω ότι άλλαξε κάτι.Τουλάχιστον έτσι το βλέπω εγώ.Απλά άρχισε ένα πολύ ευχάριστο ταξίδι στους δρόμους της υποκριτικής τέχνης.Α και κάτι ακόμα θα προτιμούσα να μου μιλάς στον ενικό.Ο πληθυντικός μου προξενεί αμηχανία.

Ήθελες πάντα να γίνεις ηθοποιός Λευτέρη;Ήταν αυτό που λέμε όνειρο ζωής για σένα;

Όχι ήταν απλά η εύκολη λύση.Όταν πήγαινα σχολείο δε διάβαζα σχεδόν ποτέ και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μη πέρασω πουθενά.Έτσι αποφάσισα να δώσω εξέτασεις στη δραματική σχολή.

Τι ετοιμάζεις αυτή τη στιγμή;

Έχουμε ξεκινήσει τα γυρίσματα της κινηματογραφικής ταινίας Αγγελλοι στη κόλαση υπό την σκηνοθετική επιμέλεια του κυρίου Γιώργου Παπαχρήστου και του κυρίου Φάνη Χατζηγιάννη.Εκεί έχω την τιμή να παίζω δίπλα σε μια πολύ αξιόλογη ελληνοαμερικανίδα ηθοποιό τη κυρία Prebas.

Λύσε μου μια απορία,στα περισσότερα σήριαλ που έχεις παίξει κάνεις τον αστυνομικό.Γιατί;

(Γελώντας)Ίσως γιατί όταν ήμουν μικρός ήθελα να γίνω αστυνομικός.Είχα δώσει μάλιστα εξετάσεις και είχα περάσει αλλά τελικά δε πήγα.

Αγαπημένος σου ηθοποιός;

Δημήτρης Χόρν

Aλήθεια Λευτέρη τηλεόραση βλέπεις;

Όταν έχω χρόνο ναι,αποφεύγω όμως να βλέπω σήριαλ που παίζω εγώ.Και μη με ρωτήσεις γιατί.

Αυτή την εποχή είσαι ερωτευμένος;Σε ρωτάω γιατί κυκλοφορεί ότι έχεις δεσμό με τη κυρία Έλενα Καρταλά.

Δέ νομίζω πως αυτ'ο ενδιαφέρει το κόσμο

Αληθεύει ότι μετά το τέλος της ταινίας φεύγεις για Αμερική επειδή σου έγινε επίσημη πρόταση να παίξεις στη ταινία The life.

Ναι είναι αλήθεια αν και δε θα ήθελα να πω τίποτα παραπάνω απο το ότι τα γυρίσματα θα ξεκινήσουν στο τέλος του Αυγούστου

Τι θα ήθελες να ευχηθείς στο κόσμο που τόσο πολύ σε αγαπάει.

Πάνω απο όλα να είναι γεροί να χαμογελάνε πάντα και να ερωτεύονται.

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΑΓΓΕΛΟΙ ΣΤΗ ΚΟΛΑΣΗ

ΑΓΓΕΛΟΙ ΣΤΗ ΚΟΛΑΣΗ

Επελέγεισαν τελικά οι ηθοποιοί που θα πρωταγωνιστήσουν στο πλευρό της ελληνοαμερικανίδας ηθοποιού Kristinas Prebas υποδυόμενοι το ρόλο του Στράτου και της Λένιας αντίστιχα στην πιο πολυσυζητημένη για τα ελληνικά δεδομένα κινηματογραφική ταινία που τα γυρίσματα της ξεκινούν το Σάββατο δέκα εφτά Ιανουαρίου και θα ολοκληρωθούν μέσα στο έτος 2009.

Αλεπάλληλα casting που κράτησαν πάνω από τρείς μήνες δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα.Τη λύση έδωσε ο κοινός φίλος της σκηνοθεσίας που θα ερμηνεύσει και το τραγούδι της ταινίας ο οποίος πρότεινε τον ηθοποιό Λευτέρη Στυλιανέλλη.

Στην αρχή υπήρχαν ορισμένες επιφυλάξεις οι οποίες όμως εξαφανίστηκαν όταν ο κύριος Στυλιανέλλης έκανε μια πρώτη προσέγγιση του ρόλου.Οι δύο σκηνοθέτες ενθουσιάστηκαν τόσο πολύ που σε κοινή τους δήλωση μας είπαν ότι ο συγκεκριμένος χαρακτήρας ταίριαζε σαν γάντι στον ηθοποιό.Εδώ ήταν όμως που δυσκόλεψαν τα πράγματα διότι ο Λευτέρης μας ζήτησε από την σκηνοθεσία τον πρώτο γυναικείο ρόλο να υποδυθεί ηθοποιός της επιλογής του η οποία δε θα ήταν άλλη από τη κυρία Έλενα Καρταλά και όπως φαίνεται πρέπει να του έχουν μεγάλη αδυναμία διότι κανένας δε του χάλασε χατήρι.

Ο κύριος Στυλιανέλλης αποφοίτησε απο τη δραματική σχολή του κρατικού θεάτρου βορείου Ελλάδος λατρεύει τον Δημήτρη Χόρν και έχει παίξει σε πολλά σήριαλ της ελληνικής τηλεόρασης όπως έρωτας,αγάπης μαχαιριά,στο παρά πέντε,πολυθρόνα για τρείς,η ώρα η καλή κλπ.Η κυρία Έλενα Καρταλά δεν έχει τη τηλεοπτική εμπειρία του Λευτέρη από ότι γνωρίζουμε όμως έχει συμμετάσχει σε αρκετές θεατρικές παραστάσεις.Από τους δύο πρωταγωνιστές που το τελευταίο διάστημα εχουν γίνει αχώριστοι να το πούμε και αυτό δεν έγινε καμία απολύτως δήλωση όσο και αν το προσπαθήσαμε.Το μόνο που μας είπε ο κύριος Στυλιανέλλης ήταν ΄

΄΄Διανύω ίσως την ομορφότερη επαγγελματική περίοδος της ζωής μου.Συνεργάζομαι με μία ομάδα τεχνικών και ηθοποιών για τους οποίους αυτά που έχω να πω είναι μόνο τα καλύτερα.Ευχαριστώ τον διευθυντή φωτογραφίας κύριο Φάνη Χατζηγιάννη διότι έχει κάνει πολλά για μένα.΄΄

Η ταινία που έχει τίτλο Άγγελλοι στη κόλαση θα πάρει μέρος τόσο στο φεστιβάλ Θεσαλλονίκης όσο και στο φεστιβάλ που θα γίνει στις Κάννες και όπως μας δηλωσε ο σκηνοθέτης κύριος Γιώργος Παπαχρηστοδούλου είναι μία ταινία δράσης που θα αγαπηθεί πολύ απο τους λάτρεις της μεγάλης οθόνης,Η πρώτη προβολή της ταινίας θα γίνει στην Αμερική ενώ μαζί με το Λευτέρη και τη Έλενα θα πρωταγωνιστήσουν επίσης οι Σωτήρης Ταχτσόγλου,Τάκης Βλαστός,Ευγενία Παναγοπούλου,Κώστας Καπετάνιος,Φάνης Κατέχος και πολλοί άλλοι νέοι ηθοποιοί.

Εμείς από τη μεριά μας να ευχηθούμε στο Στράτο και στη Λένια καλή επιτυχία.